Jeugdboek

Het is de liefde die we niet begrijpen - Bart Moeyaert

Jeugdboeken, ik heb er destijds verschillende verslonden uit binnen- en buitenland. Maar nooit één van Bart Moeyaert. En dat lijkt me, als toekomstige leerkracht Nederlands, een groot gemis. Dus reserveer ik Het is de liefde die we niet begrijpen in de bibliotheek, verleng snel nog even mijn lidmaatschap en ben bij het afhalen verrast dat het boek slechts 95 pagina’s telt. Dit moet lukken. Ook met mijn niet-slapende baby.

Ik ben benieuwd naar zijn schrijfstijl en wat daar dan net zo bijzonder aan is. Want een schrijver wint niet zomaar de Nobelprijs voor de jeugdliteratuur.

Het thema van het verlangen naar geluk en liefde, en hoe dit kan ontbreken in een gezin, komt verrassend hard binnen. Ik verwachtte een vlot leesbare jeugdroman, maar ik moet toch wat kauwen op die 95 pagina’s. Want als je tussen de regels door moet lezen, lijkt het boek dubbel zo dik. Moeyaert staat bekend om zijn suggestieve stijl en plots, na de geheimzinnige beschrijving over “wat Bordzek met hem gedaan heeft”, voelt het boek eens zo donker en dreigend, en blijf ik als lezer achter met veel vragen. En een beklemmend gevoel.

Ik kan deze leeservaring niet vergelijken met eerdere boeken. Meestal vind ik een boek goed als ik erin word meegezogen. Dat is nu niet zo; ik werd er niet warm van. Maar de dubbele laag zorgt wel voor extra diepgang, het mysterie zet aan tot denken en prikkelt mijn nieuwsgierigheid.

Die suggestieve ruimte voor interpretatie in literatuur, neem ik mee als leerkracht. Jongeren kunnen er zelf betekenis aan geven en er een boodschap voor zichzelf uithalen. In dit geval: het verlangen naar geluk, liefde, bevestiging, of het gebrek eraan. Ik zou leerlingen uitnodigen om stil te staan bij wat er niet gezegd wordt. En dat een goed boek moeilijk en uitdagend mag zijn, dat het mag aanzetten tot nadenken. Dat lijkt me in een klas niet verkeerd.