WES 3: Cultuurevenement

De Bonski's vieren feest

De Bonski's

23 maart 2026 - CC 't Schaliken Herentals

Maandag 23 maart 2026, 13:30 uur. Vol verwachting zat ik in ’t Schaliken te Herentals. Deze keer geen ongemakkelijk museumbezoek of een beklijvende theatervoorstelling. Er stond iets helemaal nieuw voor me op het programma: De Bonski’s. En ze vierden feest.

Wie me kent, of mijn blog heeft gelezen, weet dat ik momenteel stage loop in drie OKAN-klassen. En laat dat nu net de doelgroep zijn waarvoor de broers Andrei en Kriss Bonski, samen met zanger Lennaert Maes en multi-instrumentalist Timor Janski, hun hart en ziel inzetten. Muziek voelt voor mij als een universele taal, dus ik was erg benieuwd hoe ze dat zouden aanpakken.

Eerlijk? Ik verwachtte enkele gemakkelijke Nederlandstalige liedjes. Een beetje meezingen en klaar. Maar de Bonski’s doen meer dan dat. De show werd aangekleed met een quiz, opdrachten en een aangename dosis humor. Perfect afgestemd op anderstalige nieuwkomers, zonder ook maar één seconde kinderachtig of ongemakkelijk te worden.

Wat me het meest raakte, was de sfeer in de zaal. Er zaten zoveel verschillende nationaliteiten bij elkaar en er was enthousiasme vanaf de eerste noot. Waar een doorsnee Vlaams publiek soms wat ingetogen (lees: saai, zelfs een tikkeltje ondankbaar) kan zijn, zat de zaal vol lachende, bewonderende gezichten.

Muziek kan verbinden, maar muziek kan ook fel binnenkomen. Bij het liedje "Mijn broer" veranderde de energie in de zaal. Het werd muisstil. Hoewel het een positief lied is, leek het door de verschillende lagen in de tekst veel emotie los te werken. Ook bij mij.

En dan, geheel onverwacht en ook nog eens driehonderd meter buiten mijn comfortzone… de polonaise. Voor wie mij nog niet goed kent: ik ben het type dat normaal gesproken resoluut weigert, dreigt met een vroegtijdig vertrek als vriendinnen me zouden meesleuren (net zoals bij de indianendans trouwens), of zo’n moment aangrijpt voor een dringend bezoek aan het toilet. Maar ik kon geen kant op. En ik vond het niet eens erg. De sfeer was zo vrolijk en oprecht dat ik mijn principes en gêne even overboord gooide. Voor ik het wist liep ik in dat rijtje enthousiast te zwaaien en riep op de tonen van Will Tura dat het leven mooi was. Dat zegt eigenlijk alles over de kracht en authenticiteit van deze voorstelling.

Deze ervaring hield me ook een spiegel voor. Als ik terugblik op mijn culturele ervaringen valt het me op hoe "wit" mijn activiteiten vaak zijn. Behalve mijn jaarlijks bezoek aan het alternatieve festival Sfinks Mondial zoek ik toch vaak de bekende paden op. De Bonski’s hebben mijn blik verruimd. Niet omdat de voorstelling zelf inhoudelijk zo kwalitatief was, hoewel de zang en muzikanten goed waren, maar door de energie van al die verschillende culturele achtergronden samen in één zaal, werd er iets heel bijzonder gecreëerd. En ja, vorig jaar op Tomorrowland was het publiek ook zéér divers, maar tussen de confetti en de blote basten is dat toch nét iets anders dan hier.

Voor de OKAN-klassen is deze voorstelling goud waard. Als ik binnenkort het geluk heb om daar te mogen werken, dan ga ik zeker aan de slag met de muziek en de educatieve bijlage van de show.

Nederlands leren, wat een feest.