WES 3: Jeugdboek

Kiwi's, kanjers en giga-onderbroeken - Louise Rennison

Terugkeer naar mijn puberbrein in een tijdperk zonder Netflix

Laten we eerlijk zijn, het volwassen leven vol verplichtingen en verwachtingen is soms best een opgave. Tussen de luiers van een nog-steeds-niet-slapende peuter, bergen was en rommel, de stageverslagen voor mijn lerarenopleiding en de rest van de eindeloze to-dolijst door, snakte ik naar een moment van ontspannende ontsnapping. Liever even geen te zware literatuur. Het op-en-top-meisjesboek Kiwi’s, kanjers en giga-onderbroeken van Louise Rennison was ideaal.

Waarom ik de bibliotheek buitenging met een buggy en "Kiwi’s, kanjers en giga-onderbroeken"? Omdat ik mijn ondertussen veertien maanden oude zoon bij had. En omdat het eerste boek van de reeks, Tijgers, tanga’s en tongzoenen, vermist was. Echt waar, vermist. Dat vertelde de vrouw aan de balie, die ook zo vriendelijk was om meteen mijn lidmaatschap te verlengen. Dus na enkele haperingen van mijn "autistisch" kantje, om het met psychotaal te zeggen (lees kritisch mijn andere blogpost!), dook ik in het tweede boek van de geweldige bekentenissen van Georgia Nicholson.

Eigenlijk waren die boeken zo ongeveer mijn bijbel in de middelbare school. In een bijna prehistorisch tijdperk zonder streamingdiensten, sociale media of betaalbare dvd-boxen, waren ze mijn venster op de wereld. Het personage Georgia was een soort influencer van de chicklit. Ze beïnvloedde alles: van hoe ik naar (oudere) jongens keek tot de taal in de e-mails die ik met mijn vriendinnen uitwisselde.

Ik heb het al eerder vermeld op deze blog: ik lach echt niet snel luidop. Er zijn maar weinig mensen die ik écht grappig vind. Mijn partner staat op één (ja echt), dan heb je nog Viktor Verhulst (kijk a.u.b. naar zijn Kerstaflevering op Viktor vlogt), en vervolgens op een eervolle derde plaats Louise Rennison.

Eindelijk had ik een excuus om mijn lievelingsboek voor tieners weer in huis te laten rondslingeren. Het voelde als een warm deken van nostalgie. Even waande ik me weer een jong meisje. Obsessief verliefd op die ene onbereikbare oudere jongen, elke dag een achtbaan van emoties. Elke conversatie, elk berichtje overdenken. Van niet te overstijgen euforie naar “liggend op een bed van pijn”.

Het was twintig jaar geleden dat ik het boek had gelezen. En het was nog altijd even heerlijk. De humor en unieke vlotte schrijfstijl zorgen ervoor dat het boek leest als een trein. Al moet ik toegeven dat ik, nu ik de 35 nader, niet meteen de hele reeks opnieuw zal starten. Het boek is duidelijk gericht op pubermeisjes (met woorden zoals tepieprikkie) en bevat enkele passages die in deze woke- en #MeToo-tijden niet meer zouden passeren, zoals bv. de relativering van de handtastelijkheden van haar neef James of bijnamen voor haar klasgenoten zoals Misselijke P. Green.

Humor schrijven is een vak apart. De manier waarop de schrijfster (en haar vertaler) met zinsbouw speelt, vind ik bijzonder. De emotionele kronkels van een puber worden perfect gevat in haar dramatische uithalen: "Ik lig op mijn bed van pijn en rottiger kan het leven in elk geval niet worden." Twee uur later: "Mijn kamertje, ik hou van je kamertje! Lalalaalalaa. Fijnerdefijn fijn. Popom-piedom! Alles is zo mooi."

Het boek herinnerde me eraan dat een verhaal ook gewoon diverterend, luchtig en humoristisch mag zijn.

Als toekomstige leerkracht Nederlands zie ik hier een leuke les in. De dagboekstijl van Georgia is een perfect vertrekpunt om leerlingen verschillende teksten te laten vergelijken. Hoe schrijft Georgia Nicholson? Hoe schreef Anne Frank? Hoe schreef - ik zeg zomaar iemand met een dagboek- Kurt Cobain? En hoe zouden de leerlingen zelf hun dagen verwoorden? Het lijkt me een laagdrempelige manier om hen aan het schrijven te krijgen.

Met het boek hard gelachen, maar tijdens het schrijven van deze post ontdekte ik het droevige nieuws dat de schrijfster in 2016 is overleden. Dankjewel Louise Rennison, om mijn tienerjaren op te vrolijken en me nu even opnieuw te laten ontsnappen aan "de grote mensenwereld”.

Het was fijnerdefijn fijn.

PS: Aan de kritische lezers die mij nu een oppervlakkige cultuurbarbaar zouden vinden: ik heb in deze post af en toe een beetje overdreven om deze post wat smeuïger te maken.